جامی لبریز از نغمه های کهن | شب فرهنگی «انوار جام» برگزار شد

به گزارش شهرآرانیوز؛ مشهد وطن دوم بسیاری از اهالی جلگه جام است؛ دشتی وسیع در میانه هریرود و جام رود که شهر‌های تربت جام، تایباد، باخرز و صالح آباد را در بر می‌گیرد. بسیاری از تربت جامی‌ها سال هاست مشهد را برای سکونت انتخاب کرده‌اند و با خودشان چیزی بیش از وسایل زندگی آورده‌اند: صدای دوتار، لهجه‌ای که بوی دشت و باد می‌دهد، ترانه‌هایی که از کوچ، کار، عشق و دوری می‌گویند و رقص‌هایی که هنوز رد شخم زدن زمین و شکرگزاری از آسمان را در حرکت دست و پا نگه داشته‌اند.

مشهد در این سال‌ها برای موسیقی جام، فقط یک میزبان نبوده است؛ شهری بوده که صدای ساز جامی‌ها در آن فرصت شنیده شدن پیدا کرده است؛ در خانه ها، محفل ها، جشن‌ها و صحنه‌هایی که گاه از خود تربت جام دورتر بوده‌اند؛ و از آن سو، همین ساز‌ها و صداها، همین هنرمندان و خانواده‌هایی که از جلگه جام آمده‌اند، به موسیقی مشهد رنگ دیگری داده‌اند؛ رنگی از شرق خراسان، از تربت جام، تایباد، باخرز و صالح آباد.

دومین شب فرهنگی «انوار جام» در مشهد، از همین نقطه آغاز شد؛ از یادآوری یک پیوند قدیمی. شبی برای آنکه بخشی از میراث مادی و معنوی جلگه جام، از پشت غبار روزمرگی بیرون بیاید و دوباره دیده و شنیده شود. این برنامه از ظرفیت‌های تاریخی، فرهنگی، علمی، هنری و گردشگری چهار شهر تربت جام، تایباد، باخرز و صالح آباد گفت؛ از سرزمینی که نامش با عرفان و شعر و راه‌های کهن و دوتار گره خورده است.

در این گردهمایی، از فرصت‌های مشارکت در حفظ و احیای میراث فرهنگی منطقه گفته شد؛ اما نشست فقط به سخنرانی و معرفی محدود نماند. موسیقی اصیل مقامی جام نواخته شد، رقص‌های آیینی جان گرفت و گوشه‌هایی از فرهنگ این سرزمین کهن، از میان صدا و حرکت و روایت، پیش روی حاضران نشست.

برپایی این دورهمی‌ها در مشهد، از این جهت هم مهم است که میان تربت جامی‌های ساکن شهر و ریشه‌هایی که هنوز در آن سوی جاده، در جلگه جام نفس می‌کشند، رشته‌ای تازه می‌بافد. رشته‌ای که شاید از نوای دوتار آغاز شود، اما به شناخت، مراقبت و زنده نگه داشتن خاطره جمعی یک منطقه می‌رسد؛ و «انوار جام» قرار نیست در همین شب و همین شهر بماند.

نخستین چراغ این راه، پیش‌تر در محمودآباد لنگر روشن شد؛ نشستی به یاد زنده یاد بسمل باخرزی، شاعری که نامش هنوز با خاک و خاطره و زبان مردم این ناحیه پیوند …